Goede Vrijdag is een dag vol van lijden en sterven. We kunnen nog maar het beste een kruisweg vieren, de Matthäus-Passion meemaken, het lijdensverhaal lezen of gewoon stil zijn. Enkele gedachten…
 

Net doen of het nu bijna Pasen is, leven alsof onze redding reeds is afgekocht, doet geen recht aan Goede Vrijdag. Vandaag vloeit het hemelse bloed op aarde. En het hemelse vloeit samen met ontelbare mensentranen tot één grote stroom vol geloof en ongeloof. Alsof we allemaal zijn vastgenageld tussen hoop en vrees. Dat is ons voorgedaan. Dat is ons geleerd. Daar zit onze hoop. Als Jezus vandaag zijn geest heeft gegeven past rouw en eer. Want het verdriet is te groot om alleen te kunnen dragen. Juist vandaag.

Een passend lied uit de laatste levensjaren van Johnny Cash: Redemption.

En wij nu in 2026? Goed Vrijdag wint aan kracht en persoonlijkheid als we ons eigen tekort schieten, ongeloof, pijn en verdriet een plek kunnen geven. Want we zijn allemaal mensen. Wie kent niet de ervaring van op de ziel getrapt zijn? Wie heeft nooit momenten van echte eenzaamheid of verlatenheid gevoeld? En dan niet zozeer door toedoen van een vreemd volk maar van binnenuit, te midden van mensen die je vertrouwd zijn?

Ook hierover heeft Johnny Cash een mooi lied (zijn laatste, postuum na zijn dood in 2003 voltooid en uitgebracht): Redemption Day.

(Bij de foto: de Kapelberg in Bergharen. Ook op deze Goede Vrijdag wordt er om 15.00 uur een kruisweg gelopen)

Jack Steeghs