Vertrouwd en vreemd horen bij elkaar – oproep tot hoop

Een bijdrage vanuit wat ik in de praktijk teveel zie: praten over nieuwe wegen maar vertrouwde wegen blijven gaan. In geloof beamen we te leven vanuit de roeping van Abraham. Hij die gaat leven naar een belofte, van Godswege aangereikt. Een belofte die vraagt a) om je weg te gaan én een belofte die vraagt b) om het vreemde op te zoeken.

Lees verder

Rechtvaardigheid – psalm 98

Rechtvaardigheid is een begrip dat niet zo eenduidig en objectief is als het misschien lijkt. Afhankelijk van tijdgeest en culturele omstandigheden handelen de meeste mensen naar eer en geweten. Maar dat is niet per se rechtvaardig. In de Bijbelse wereld is het bij uitstek God die rechtvaardig handelt. Ongrijpbaar vaak. Maar dat biedt ook troost: dat de puinhopen die mensen er regelmatig van maken niet het laatste woord hebben. Psalm 98.

Lees verder

Die Geest en Wij – voorbede

Pinksteren, een feest dat voor de meeste mensen spreekt door de gift van extra vrije dagen, is een extra aansporing om jouw gaven voor te leven. Een voorbede aan het begin van het Pinksterweekend.

Lees verder

Leidraad en gesprek – psalm 97

Stel: je neemt de het Bijbelboek Psalmen als leidraad voor een gelovig leven, in het bijzonder psalm 97. En van daaruit raak je in gesprek. Dan zou dat gesprek op de volgende wijze kunnen verlopen…

Lees verder

Die zorgdragen voor het platteland – voorbede

Zoveel in onze wereld is erg ingewikkeld, soms niet oplosbaar, krijgt te weinig ruimte of vraagt veel meer dan plaatselijk voorhanden is… Dus blijft heel veel gaan zoals het altijd gaat, met een ongemakkelijke realiteit als gevolg. Daarom bidden we in kerken een voorbede. Een gebed om ‘menselijke drama’s’ neer te leggen bij de Schepper van alle leven. De voorbede biedt een soort van ordening in een vaak ongrijpbare wereld. Voor al die mensen die werken en leven op, met of van de vruchten van het platteland.

Lees verder