Daarom ben ik een grensganger

Ik werk nu vijf jaar op het platteland in het basispastoraat en merk dat dit ‘ambt’ me als een tweede huid omgeeft. Toch zet ik af en toe graag stapjes opzij, richting boerenpastoraat. Ik merk dat deze verbreding inhoud en verdieping brengt in mijn reguliere werkweek.

Aan een kop koffie ontstond spontaan onderstaande tekst…

Lees verder

Werken aan meerzinnigheid in de basispastorale wijngaard

Als werker in de basispastorale wijngaard is er altijd werk in overvloed en is geregeld tijd voor je eigen functioneren van overlevingsbelang (dat geldt net zo buiten de kerk: elke economische sector heeft zo zijn eigen uitdagingen voor allen die daarin werkzaam zijn). In mijn werk acht ik het als meest lastige om tegelijkertijd op meerdere werkveldborden te spelen, de eigen roeping en dan ook nog je privéleven serieus te nemen. Dagelijks zoveel verschillende mensen, betaalde en onbetaalde rollen, heel diverse verwachtingen en vaak de roep om duidelijke leiding. Hoe kan dat ooit goed gaan? En wat is een goede weg?

Lees verder

‘De liefde van christus beweegt de wereld tot verzoening en eenheid’ – overweging

In de dorpen waar ik regelmatig kom werken we als verzamelde gemeenschappen graag mee aan de oecumene. Onderstaande overweging sprak ik afgelopen zondag uit in Bergharen, aan het eind van de gebedsweek voor de eenheid.

Lees verder

Leven in een onrustige wereld van ‘betrokkenen’ – ‘niet-betrokkenen’

Leven we in beangstigende tijden? Misschien. Onzeker zijn ze zeker voor velen. Wat ik dan vooral doe: mijn oog regelmatig richten op alles waar ik blij van word en voeding uit haal. Want veel van de onrust die via social media de wereld in wordt geslingerd is een onrust waar ik direct niet veel mee kan. Een andere onruststoker die op mijn bordje ligt: de groeiende kloof tussen ‘betrokkenen’ en ‘niet-betrokkenen’ in de wereld van kerk en geloof.

Lees verder

Welbevinden op de werkvloer: soms uit het oog, maar niet uit het hart…

De rijkdom van meerdere carrières is dat je in je leven door heel verschillende mensen wordt gevoed. In mijn geval geen vooropgezet plan, maar zo gegroeid. Het is onmogelijk om met iedereen een band te onderhouden. Met enkelen onderhoud ik een bijzondere band die vanop afstand in stand wordt gehouden…

Sommigen collega’s waarmee ik heb samengewerkt blijven me bij. Soms is er een tijdlang geen contact meer, totdat er ineens een aanleiding komt – waarbij de social media goede diensten bewijzen. Wat een zegen is dat toch, om te ervaren dat ‘een vonk’ voldoende is om ‘het vuur van weleer’ weer op te doen oplaaien. Echt, daar kan ik enorm van genieten. Dat na zoveel jaren van twee zijdes gevoeld wordt en ruimte gemaakt wordt, om het er weer eens over te hebben. Vanuit één van die contacten kwam onlangs een gesprek op gang, over de carrière die we met elkaar delen…

Druk

Ik zie tegenwoordig steeds scherper dat ons aller welbevinden op de werkvloer gemakkelijk tekort wordt gedaan. Doordat je jezelf niet de rust gunt die je nodig hebt (en daar dus niets over zegt, laat staan ernaar handelt) en door ongelukkige omstandigheden. Van beide oorzaken kun je zelfs levenslang slachtoffer worden. Uiteindelijk komt ‘overleven’ aan op voldoende zelfkennis en op het daarmee leren werken totdat je er alles hebt uitgehaald – nooit te vroeg stoppen, maar ook weer niet te laat. En natuurlijk heb je altijd lieve mensen in je omgeving nodig. 

Ik heb meerdere keren zelf meegemaakt hoe omstandigheden op de werkvloer je kunnen vermalen tot stukjes ‘zelf’ –  stukjes die afzonderlijk geen bestaansrecht hebben want pas aan elkaar gelegd, verworden tot een geheel mens met inhoud, doel en zin.

‘Af’ is het leven nooit, ‘mislukt’ evenmin. Dat geldt ook voor het werk waarin je gelukkig hoopt te worden, net als voor de gekoppelde financiële middelen om je leven mee te kunnen leven.

Inzichten

Vooral in mijn pastorale functies heb ik geleerd dat ‘het onaffe’ erom vraagt gezien te worden zoals het is, dat het onaffe niet meteen mooi wordt gemaakt, dat er stil gestaan wordt bij mislukking en tekort…

In mijn zakelijke functie heb ik geleerd dat alles een prijs heeft, dat ondernemers nodig zijn, dat concurrentie tot bepaalde hoogte goed is, dat je niet steeds alleen maar in oude bronnen kunt verblijven. Dat de traditie altijd weer bij de tijd gebracht mag worden.

Het blijft belangrijk om te streven naar verbetering en vooruitgang waarbij je je persoonlijk en met elkaar regelmatig afvraagt of je nog goed op koers zit…

Jack Steeghs