Leg de betrekkelijkheid van alle leven voor aan God – psalm 90

Een psalm voor bij een afscheid of aan het einde van een bepaalde periode, zoals het einde van een levensfase, een carrière of een jaar… Een psalm die vooral het accent legt op de vluchtigheid van het leven. Een gebed om in die betrekkelijkheid God aan te spreken als kracht om voor te leven en sterven. Een levenskunst. Psalm 90 geparafraseerd.

Lees verder

Over gender en Bijbel, over identiteit en relaties gesproken…

Enkele weken geleden mocht ik een overweging houden over spannende weekendlezingen: over mensen, mannen, vrouwen en geaardheid. Complexe kost. Ik heb geprobeerd om er een hoopvol verhaal van te maken…

Lees verder

Borg staan, van generatie op generatie – psalm 89

Borg staan, van generatie op generatie… Is het niet juist deze geloofsbasis die de afgelopen halve eeuw voortdurend op houdbaarheid wordt bevraagd? Psalm 89.

Lees verder

Welbevinden op de werkvloer: soms uit het oog, maar niet uit het hart…

De rijkdom van meerdere carrières is dat je in je leven door heel verschillende mensen wordt gevoed. In mijn geval geen vooropgezet plan, maar zo gegroeid. Het is onmogelijk om met iedereen een band te onderhouden. Met enkelen onderhoud ik een bijzondere band die vanop afstand in stand wordt gehouden…

Sommigen collega’s waarmee ik heb samengewerkt blijven me bij. Soms is er een tijdlang geen contact meer, totdat er ineens een aanleiding komt – waarbij de social media goede diensten bewijzen. Wat een zegen is dat toch, om te ervaren dat ‘een vonk’ voldoende is om ‘het vuur van weleer’ weer op te doen oplaaien. Echt, daar kan ik enorm van genieten. Dat na zoveel jaren van twee zijdes gevoeld wordt en ruimte gemaakt wordt, om het er weer eens over te hebben. Vanuit één van die contacten kwam onlangs een gesprek op gang, over de carrière die we met elkaar delen…

Druk

Ik zie tegenwoordig steeds scherper dat ons aller welbevinden op de werkvloer gemakkelijk tekort wordt gedaan. Doordat je jezelf niet de rust gunt die je nodig hebt (en daar dus niets over zegt, laat staan ernaar handelt) en door ongelukkige omstandigheden. Van beide oorzaken kun je zelfs levenslang slachtoffer worden. Uiteindelijk komt ‘overleven’ aan op voldoende zelfkennis en op het daarmee leren werken totdat je er alles hebt uitgehaald – nooit te vroeg stoppen, maar ook weer niet te laat. En natuurlijk heb je altijd lieve mensen in je omgeving nodig. 

Ik heb meerdere keren zelf meegemaakt hoe omstandigheden op de werkvloer je kunnen vermalen tot stukjes ‘zelf’ –  stukjes die afzonderlijk geen bestaansrecht hebben want pas aan elkaar gelegd, verworden tot een geheel mens met inhoud, doel en zin.

‘Af’ is het leven nooit, ‘mislukt’ evenmin. Dat geldt ook voor het werk waarin je gelukkig hoopt te worden, net als voor de gekoppelde financiële middelen om je leven mee te kunnen leven.

Inzichten

Vooral in mijn pastorale functies heb ik geleerd dat ‘het onaffe’ erom vraagt gezien te worden zoals het is, dat het onaffe niet meteen mooi wordt gemaakt, dat er stil gestaan wordt bij mislukking en tekort…

In mijn zakelijke functie heb ik geleerd dat alles een prijs heeft, dat ondernemers nodig zijn, dat concurrentie tot bepaalde hoogte goed is, dat je niet steeds alleen maar in oude bronnen kunt verblijven. Dat de traditie altijd weer bij de tijd gebracht mag worden.

Het blijft belangrijk om te streven naar verbetering en vooruitgang waarbij je je persoonlijk en met elkaar regelmatig afvraagt of je nog goed op koers zit…

Jack Steeghs

Onderschatte tijd: de tijd die nodig is…

Zeven jaar geleden schreef ik een blog over het boek ‘Ik heb de tijd – een handleiding in tijdsurfen’ van Zenmonnik Paul Loomans. In deze blogbijdrage een persoonlijke oefening van wat de factor ‘tijd’ nu met mij doet.

Lees verder