Pastoraal werk is boeiend en vermoeiend. Ik hoorde dit jaren geleden van een destijds ervaren collega. Ik ben het nooit vergeten. En hij heeft gelijk. Tijd voor een stukje pastorale praktijk van de koude grond…

Veel wat ik in de praktijk meemaak zet ik niet op internet. Mensenwerk doe je geen recht met opinies en meningen op fora waar iedereen kan reageren zonder de context te kennen. De arena is voor de politiek en de vrije markt. Maar net als in de arena vind je op elke pastorale werkvloer mensen die zowel iets van jou persoonlijk vinden als iets van hoe je je werk doet. Het is de grote kunst om je met deze dynamiek op de werkvloer te verhouden en je eigen zelf niet alleen ‘overeind te houden’ maar vooral in gesprek te brengen tot groei en bloei van de gemeenschap. Nee kunnen zeggen is soms een hele grote kunst. Wat is in de kerk groei en bloei? Dat het brede palet van jong en oud aan bod komt, zichzelf kan zijn en mee kan doen met de gegeven talenten. Mee kunnen doen in de plaatselijke gemeenschap en voldoende vrij van geest, om de plaatselijke gemeenschap te durven bevragen en zo deze zelfde gemeenschap met de eigen inzichten bij de tijd te houden. Het draait op de pastorale werkvloer niet om dominee, priester, diaken of pastoraal werkende. Het gaat erom het volk van God recht te doen op de plaats waar je tewerkgesteld bent. En dat betekent dat werkuren niet alleen bestaan uit bureau-uren en samenwerken met vrijwilligers die je vanuit je functie tegenkomt. En precies op dit laatste zit een grote spanning. Afhankelijk van denominatie en werkplek is er tegenwoordig vaak gewoonweg geen tijd om de breedte van ‘het ambt’ recht te doen. Sommige collega’s komen zelfs amper aan bezoekwerk toe. Bij hen blijft het bij vieringen, sacramenten en uitvaarten. Naast de persoonlijke levens van gelovigen die aan jouw zielzorg zijn toevertrouwd komt daarbij de wereld van de zorg vaak nog enigszins in beeld. Maar de wereld van arbeid en economie zijn bijna helemaal uit beeld verdwenen. Laat dat nou juist de aandachtsvelden zijn waarin ik me het liefst beweeg. Het is wat het is. Ik put mijn werkgeluk uit de werkhouding dat je met een gezonde mentaliteit op elke werkvloer goede dingen kunt toevoegen die er zonder jou niet zouden zijn. Dat is toch genoeg? En laten we de rest maar aan God over.

Jack Steeghs