7 jaar geleden overleed ons pap, 3 ½ jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (75).

Ik heb me er vaak over verbaasd – en nog steeds… Dat de in Den Haag vastgestelde agrarische veranderingen die nodig zijn (denk aan: milieu, gezondheid, et cetera) vrij gemakkelijk op het bordje van de boer worden gelegd… zonder dat diverse uitvoeringsorganisaties zich eerst afvragen: Er moeten regels komen, hoe zullen we deze opleggen? Wat is het meest handig? Ik heb zelf meerdere malen meegemaakt en (vanaf het moment dat ik eenmaal gestopt was) van boeren gehoord dat het spreekwoordelijke wiel keer op keer opnieuw uitgevonden moet worden. Waarom? Waarom kan samenwerking tussen organisaties niet soepeler verlopen? Waarom worden er niet meer teams met diverse specialisaties aan het werk gezet? Verkenners met expertise zonder de last van de belangencarrousel – want die is er in de land- en tuinbouw al heel snel. Waarom kunnen benodigde veranderingen niet meer coöperatief ontstaan? Ik ben momenteel niet goed thuis in de regelgeving maar heb wel veel gehoord over hoe de boodschap op het platteland ontvangen wordt. En dan denk ik uiteraard terug aan vroeger thuis, hoe het was in maatschap met mijn ouders. Hoe vaak dat wij destijds na een bezoek van een vertegenwoordiger van een uitvoeringsorganisatie niet tegen elkaar verzuchten: Had dat niet anders gekund? Had dat niet menselijker gekund? Met meer invoelingsvermogen? Geen misverstand. Regels zijn nodig, ook als ze niet welgevallig zijn. Handhaving ook. Iets met toon en muziek dat mijn grijze massa nog vaak bezig houdt. Niet alleen in de agrarische wereld. Ik herken het ook meteen in de wereld van de kerk waar ik alweer ruim twintig jaar werkzaam ben. Ik herken het ook elders. Kennelijk iets weerbarstigs in ons menszijn. Dit onwelgevallige zal vast niet veel beter zijn als ik straks mijn laatste levensadem uitblaas. Maar een voordeel van ouder worden is voor mij dat ik me beter met weerbarstigheden heb leren verhouden. Vooral: Weten waar energie in te steken en waar niet. Zo eindig ik deze blok tevens met een levensmotto van ons pap.

(Foto: Baton, dirigeerstokje – visual hunt, Dumfries Museum )

Jack Steeghs