Een serie blogberichten over de geloofsbelijdenis. Geen theologische verhandelingen maar persoonlijke gedachten en inzichten waar ik baat bij heb in een verandering van tijdperken.

… En in Jezus Christus, zijn enige Zoon, onze Heer…

Na de Vader komt de Zoon. Een bijzondere Zoon, want onze Heer. Deze Zoon staat in de formulering op een eerbiedwaardige afstand van de Vader. Het valt me nu extra op. Het was déze zoon die als mens tussen de mensen weldoende rondging. In de taal van het gebed wordt ‘Heer’ veelvuldig gebruikt – en vaak ook bewust niet, om uit die eenzijdige patriarchale gedachtenfuik te blijven. ‘Heer’ is respectvol maar ook eenzijdig, omdat het echte leven lang niet altijd volgens voorgeleefde patronen verloopt. Mensen lopen regelmatig vast… En dan kan zo’n geloofsbelijdenis mensen beklemmen waardoor ze kerk en geloof de rug toe keren. Hoevelen hebben dat al niet gedaan om redenen van gelijke strekking? Daarom is het zo belangrijk dat ‘voor eeuwig’ gestolde teksten zoals een wereldwijd gebruikte geloofsbelijdenis in gesprek gebracht wordt. Je zou kunnen zeggen: In de geloofsbelijdenis (en in geloof) draait alles om God maar staat God er niet alleen voor. Als je God als één grote liefdevolle beweging verstaat zijn er vele in- en uitgangen. En die hele beweging is gericht op meer leven. Dorothee Sölle (1929-2003) laat er in haar versie van de geloofsbelijdenis geen misverstand over bestaan wie Jezus is en wat zijn rol is.

Ik geloof in Jezus Christus, die gelijk had toen hij – ‘een enkeling die niets kan beginnen’ – precies zoals wij, werkte aan verandering van alles…

(Bij de foto: wandelpad in Longfaye)

Jack Steeghs