Een serie blogberichten over de geloofsbelijdenis. Geen theologische verhandelingen maar persoonlijke gedachten en inzichten waar ik baat bij heb in een verandering van tijdperken.

… die geleden heeft onder Pontius Pilatus, is gekruisigd, gestorven en begraven, die nedergedaald is ter helle …

De paragraaf van het lijden… is me niet zo dierbaar merk ik. Zeer ongemakkelijk. Het lijden ben ik liever kwijt dan rijk. Toch staat het lijden niet voor niets centraal in de geloofsbelijdenis maar krijgt deze duisternis niet het laatste woord! En de agressor wordt ook benoemd: bestuurder Pontius Pilatus, een mens zoals wij. Na de keizer de machtigste vertegenwoordiger van de publieke orde in zijn tijd en in die rol de man die Jezus ter dood veroordeelde. Benoemen wat kwaad doet is in onze tijd misschien wel meer dan ooit een beladen manier van rechtspraak geworden. De wereld is klein geworden met verworvenheden zoals social media – waarop werkelijk iedere sterveling een geluid kan laten klinken. En sommige wereldleiders laten geen kansen onbenut om de profit de eigen kant op te laten vallen, helemaal los van de vraag of ze op een eerlijke wijze aan de macht zijn gekomen. De realiteit is zo vaak vertroebeld. Het lijden is in onze cultuur iets wat we het liefst wegmasseren. Een non-categorie.    

In ‘Such things should never happen’ verwerkt Nick Cave het verlies van twee van zijn zonen in een eigen psalm:

(Bij de foto de eerste statie van de kruisweg in Bergharen: Jezus veroordeeld)

Jack Steeghs