Het nieuwe jaar is nog maar net op gang. Hoe gaat een ieder verder met dat wat op ons gezamenlijke bord ligt? Misschien dat enkele woorden uit de evangelielezing van de dag een goede weg aanreiken…

De evangelielezing van vandaag wordt voorafgegaan door het verhaal van de wonderlijke visvangst. Een vissersverhaal waaruit blijkt dat de visvangst zónder de Heer tot weinig leidt maar mét… tot een ongelofelijk rijke vangst. Zó rijk dat de leerlingen door angst worden overmand. Ze worden overmand door de menselijke eigenschap van het te klein denken over de eigen mogelijkheden. Een eigenschap waar ikzelf ook wel eens last van heb. Vervelend is dat, maar ja, mijn aard… Bescheidenheid is altijd goed maar jezelf tekort doen is een ander verhaal. En dan klinken de Jezuswoorden: ‘wees niet bang, voortaan zul je mensen vangen’.

Met dit verhaal in ons achterhoofd gaan we naar een Jezusoptreden in een andere stad. Een man die helemaal onder de zweren zit toont zich aan Hem en zegt: ‘Heer, als U wilt, kunt U mij rein maken’. Ondersteund door een gebiedende wijs voltrekt Jezus een klein ritueel en meteen verdwijnen de zweren. Vlak daaropvolgend merkt Jezus op dat hij met geen mens over dit voorval mag spreken. Als ik deze passage tot me door laat dringen denk ik: hoe zou ik, hoe zouden wij in onze tijd hiernaar luisteren? Ik vermoed dat menigeen zich niet zoveel aantrekt van deze waarschuwing zodat de grote Wonderdoener al snel wereldnieuws wordt… met als gevolg dat de boodschap van dit Bijbelverhaal ons allen ontgaat. Want het gaat hier niet om het optreden van een grote leider, het gaat hier om een beproefde manier van leven waarin de eigen aard van Schepper en Schepping geëerd worden. Daarom wil Jezus dat de genezene zwijgt over het ongelofelijke geluk dat hem is overkomen… en in plaats van het goede nieuws rondbazuinen naar een priester gaat, om als dank een offer te brengen voor zijn reiniging. Zo gaan de verhalen over Jezus alsnog de wereld over en blijft Jezus zich na elk wonder in afzondering terugtrekken.

(Bron: Lucas 5, 12 – 16)

(Bij de foto: een doorwaadbare plek om verder op weg te gaan)

Jack Steeghs