Bij het lezen van het evangelie van deze vrijdag blijf ik mijmeren bij vers 43, terwijl ik de voorafgaande parabel doordenk vanuit zovele oorlogen die in naam van God werden en worden gevoerd op basis van een bepaald overgeërfd gezag. Waarom toch?

Mattheus 21, 42 – 44 Daarop zei Jezus tegen hen: ‘Hebt u dit nooit in de Schriften gelezen: “De steen die de bouwers afkeurden is de hoeksteen geworden. Dankzij de Heer is dit gebeurd, wonderbaarlijk is het om te zien.” Daarom zeg Ik u: het koninkrijk van God zal u worden ontnomen, en gegeven worden aan een volk dat het wel vrucht laat dragen. Wie over die steen struikelt, valt te pletter, en degene op wie die steen valt, wordt vermorzeld.’

Bovenstaand stukje uit het evangelie van vandaag komt na de bloedige gelijkenis van de vruchten. Een stukje Bijbeltekst dat ik graag mijd vanwege de wrede beelden. Ik kan dergelijke Bijbelse wreedheden bijna niet meer lezen. Ben ik de enige? De parabel van de vruchten gaat over eigenaarschap, bezit en erfgenaam zijn. Onderwerp is een wijngaard, die de landeigenaar aan wijnbouwers verpacht om naar het buitenland te kunnen gaan. Opvallend genoeg probeert Jezus de gelijkenis over het hardhandige personeelsbeleid van de wijnbouwers te verduidelijken met een metafoor uit de bouw (bovenstaand stukje). In de geschiedenis van jodendom en christendom is deze metafoor vaak verkeerd verstaan. Want het gaat er hier niet om welke godsdienst de betere is (jodendom of christendom). Het gaat er hier om dat ieder mens er goed aan doet (gezamenlijk belang is hier gelijk aan eigen belang!) om met betrokkenheid te leren leven en ernaar te streven goede vruchten voort te brengen (denk hier nadrukkelijk aan de Bergrede in Mattheus 5).

(Bij de foto: wijnboer aan het werk in het Moezeldal)

Jack Steeghs