Psalm 119 is een psalm met maar liefst 22 strofen, elke strofe beginnend met een letter uit het Hebreeuwse alfabet. Een psalm met veel herhalingen waarin vanuit voorschriften en wetten wordt verwezen naar de belofte.
Psalm 119, 105: Uw woord is een lamp voor mijn voet, een licht op mijn pad.
Belofte is een begrip dat vaak met voeten wordt betreden. Maar wat is een belofte? Is een belofte zoiets als een niet beschreven en niet ondertekend contract? Valt een belofte samen met wat je eerder aan iemand hebt beloofd, zelfs als de condities waaronder de belofte is gedaan wijzigden? Is een belofte net zoiets als integer zijn?
Dat een belofte niet vrijblijvend is, dat is helder. Maar namens wie of wat beloof je trouw? Bepaal je dat helemaal zelf in je eentje? Wie ben jij? Uit welke familie kom je? Welke regio? Ben je gelukkig? Wat heb je gedaan in je leven tot nu toe? Welke weerstanden heb je moeten overwinnen om te worden wie je nu bent? Of ging alles tot dusverre van een leien dakje? Op wat of wie vertrouw je volledig? Of ben jij er eentje die altijd gereserveerd blijft?
Ik zou belofte nu als volgt verwoorden: belofte is een (h)erkenning van het leven dat je geschonken hebt gekregen. Alles wat je doet probeer je zo goed mogelijk te doen – integer. Maar in relatie met een ander ontstaat vaak meer: er klinkt in gesprekken vaak veel meer door dat dat wat er feitelijk wordt gezegd. Onderwerp is altijd het door te geven leven. Hoe je herkend wil worden. Bepaalde humor, persoonlijkheidstrekjes. En daarna pas wat er gedaan mag worden en welke band je met de ander hebt. Er gaat altijd ‘iets’ vooraf aan het feitelijke en dat ‘iets’ draagt alle samenkomen. En dat ‘iets’ noem ik: God. Daarom komt God aan de oppervlakte door aan elkaar verhalen te vertellen van hoe het leven nu is. En komt Hij/Zij ook aan de oppervlakte als er iets zakelijks wordt geregeld. Omdat geen mens zonder een gedragen vertrouwensrelatie kan. Uiteindelijk hebben wij allemaal een lamp voor onze voeten nodig, voldoende licht dat schijnt op de weg van het leven.
(Bij de foto: Allerzielenlichtjes op het kerkhof van Hernen)
Jack Steeghs
vroedman 
Ha, Jack, Ben blij met de Nederlandse versie die je stuurde! En met het thema van je overweging. Ik dacht dat het aan mijn ouwe laptop lag dat ik de eerste ‘Engelse- versie niet geopend kreeg……
Op de filosofiekursus van de volksuniversiteit zijn we bezig met Simone Weil: *Verworteling. Wat we de mens verplicht zijn. *Hartstikke boeiend! Geen afstandelijk gepraat, maar integere inleving in het bestaan van de arbeiidersklasse waar ze groot respect voor heeft. Ze heeft zixh ook praktisch in hun levensomstandgheden verdiept door in fabrieken te gaan werken. Voorbeeldig! Hartelijke groeten! Toos