Ruim 5 ½ jaar geleden overleed ons pap, ruim 2 jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (58).

Pap en mam deden hun werk met het hart, leefden hun leven vanuit eigen kracht. Beslist niet met de rug naar anderen, wel vanuit eigen, gerijpte inzichten. De ultieme ontmoetingstest was altijd die eerste keer… dat er een nieuwe voorlichter kwam… of een verkoper die zijn waren wilde slijten. Doorslaggevend waren niet de ingestudeerde zinnen maar was de levenshouding van die ander. De denkbeeldige vraag ‘wat kom jij hier doen?’ behoorde beantwoord te worden met een oprechte betrokkenheid die door pap en mam geplaatst kon worden in het geleefde leven. Zo nee, dan hield het op.

Aan deze aan mij voorgeleefde houding denk ik de laatste jaren vaker als ik in mijn pastorale werk onveilige situaties tegenkom. Mensen die van alles van je willen waar jij niet om gevraagd hebt. Gastvrijheid is prachtig maar al te goed is buurmans gek. Je hoeft niet overal in mee te gaan. Je mag je eigen afwegingen maken. En als je je hebt laten verleiden kun je altijd op een eerdere toezegging of overeengekomen afspraak terugkomen. Niet voor niets is dit bij het aangaan van abonnementen of aankopen van spullen waar je later spijt van krijgt wettelijk geregeld. Terugkomen op een eerdere toezegging kan altijd in een normaal verlopend sociaal verkeer. Dat is geen kiezen tegen… maar kiezen voor een leven waarin we redelijke omgangsvormen praktiseren en een gezonde manier van samenleven eren.

(Foto: pixabay)

Jack Steeghs