Ruim 6 ½ jaar geleden overleed ons pap, 3 jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (69).

Alle dagen klaarstaan, soms zelfs dag en nacht. Niet iedere dag de klok rond en niet iedere nacht gestoord worden, maar soms. Gebeurt op ieder boerenbedrijf wel eens. Vroeger beperkt tot aan- en afvoer van vee, geboortes, ziektes in de veestapel of bijvoorbeeld een nachtelijke storm. Later ook wel eens door haperende techniek. Ik herinner me een breuk in de leiding die het brijvoer door de stallen transporteerde… Ik zie de ravage nog zo voor me! Die indringend zure geur, de mestput vol voer, varkens die in de drab liggen… Het eerste wat zich in me opdrong: wáár te beginnen? Maar door mijn aangeleerde mentaliteit bleef ik redelijk rustig en ging stap voor stap aan de slag: eerst de storingsdienst bellen en vervolgens aan de slag met opruimen. Maar niet zonder mijn rust en wat de volgende dag zou vragen in me op te hebben genomen. Na gedane arbeid hebben we uiteindelijk in de vroege ochtend met zijn vieren in de keuken – niet zonder humor – nagepraat, gegeten en gedronken…  Zo kún je het als boer wel eens treffen dat je geleefd wordt door pech of het lot. Tijdelijk ongemak. Je weet dat het een fase is waar je doorheen moet… Veel later leerde ik dat dit soort aandacht in de wetenschappen een naam heeft gekregen: langdurige aandacht. Het is een gerichtheid die zich, anders dan geconcentreerde aandacht, richt op volhoudbaarheid, want je bent gericht op de lange termijn tot en met de overdracht aan een volgende generatie… De impact van een dergelijke manier van arbeid, staand in het boerenleven, proef ik bij nagenoeg ieder bezoek aan een boer of tuinder. Men wil vooruit! Niet perse vooruit in meer dieren of hectares gewassen maar wel vooruit in ondernemerschap. Er moet perspectief zijn. Zolang beleidsmakers en politici deze mentaliteit niet in de gaten hebben wordt het niks met het aanpakken van allerlei noodzakelijke milieumaatregelen, komt er niet het benodigde vertrouwen en komt er niet die verandering, waar we allemaal baat bij hebben.    

(Bij de foto: de tank waarin het brijvoer voor onze varkens werd bereid)

Jack Steeghs