Ruim 6 ½ jaar geleden overleed ons pap, 3 jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (70).

Hoe ze het deden vraag ik me nog wel eens af… Vanaf de tijd dat mijn opa´s en oma´s naar het bejaardenhuis gingen was het voor pap en mam een grote opgave om wekelijks bezoek in te passen. De reisafstand was niet groot maar met boerenwerkkleding ga je niet naar je ouders. En zij waren de hele dag in touw. Als kind heb ik regelmatig het haastige afraffelen van werkzaamheden gezien, om toch maar even naar Bakel en Meijel te kunnen. Ouders blijven ouders, maar toch… Hoe ver ga je in het omzien naar die dierbare ander? Wat mijn ouders betreft kan ik kort zijn: mam en pap streepten zichzelf helemaal weg. Als ik de laatste jaren vanuit mijn huidige werk en leven naar hun mentaliteit kijk denk ik: ik leer graag van hun betrokkenheid maar niet van hun eindeloze overgave, want in onze tijd het beproefde recept voor een burn-out. Dat was in de zeventiger jaren niet aan de orde. Het leven was overzichtelijker, kleinschaliger, gemoedelijker. En als ik een dierbare herinnering uit het bejaardenhuis naar boven mag halen: ik zie nog steeds die verzorgende wenken, of ik met opa mee wil om zijn paard water te geven. Ik begreep het niet maar ging in de uitnodiging mee. Zo hielp ik opa om een emmertje water voor een schilderij neer te zetten. Opa tevreden. Dan is het leven goed.

(Foto: visual hunt, Graham and Anna Maxwell)

Jack Steeghs