Bijna 7 jaar geleden overleed ons pap, ruim 3 jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (71).

Ik ben nog geen boerenbedrijf tegengekomen waarin je niets proeft van de familie en het privéleven van de mensen die over de vloer komen. Ook in de winkelstraat kom je deze eigen aardigheid tegen. Heel anders dan in bijvoorbeeld de zakelijke dienstverlening waarin werk en privé strikt gescheiden zijn en heel duidelijk is wat elke medewerker te doen staat. De uitstraling: wij zijn een professionele organisatie en laten zo min mogelijk aan het toeval over. In bepaalde sectoren waardenvol en belangrijk! Natuurlijk hebben de mensen die daar werkzaam zijn een privéleven maar: je hoort er niks over en je ziet het niet omdat de aard van het werk daarom vraagt. In een land- en tuinbouwbedrijf wordt niet minder professioneel gewerkt maar loopt alles door elkaar heen: de reparatie van een machine en het ophalen van de kinderen, bijpraten met buurman en de koeien voeren, stukken voor een vergadering doornemen en de stal schoonmaken… Ik betrap me er de laatste tijd op dat deze charme ook in mijn huidige werk in de parochie zit. Het werk is nooit af en de organisatie is nooit helemaal zoals ze zou moeten zijn. Zoals het leven zelf. Zo kom ik ook in deze blog weer op dankbaarheid. Over alles wat ik in mijn kindertijd heb geproefd en als dierbaar in mijn hart heb opgenomen. De levensles dat het gezin waar je uit voortkomt er altijd toe doet en levenslang als een soort innerlijk kompas met je meetrekt.      

(Bij de foto: ons erf in de jaren zeventig)

Jack Steeghs