Over de weerbarstigheid van werken in de kerk gesproken: En toch…

Still alive

Als een van de pastorale beroepskrachten in het team van parochie De Twaalf Apostelen schrijven we om de beurt een column voor de site van de parochie. Onderstaand mijn meest recente bijdrage. Over de weerbarstigheid en de vreugde in mijn huidige manier van werken.

U kent vast die pakkende leus van de Protestantse Kerk Nederland: ‘al onze vestigingen elke zondag open’.

De kerk is ’s werelds eerste multinational én de eerste die 24/7 open is: wij – de kerk – kennen namelijk helemaal geen opening- of sluitingstijden! En als ‘Zijn grondpersoneel’ zijn wij mensen toch altijd en overal beschikbaar? En toch. En toch. Er is in kerk en geloof altijd een ‘en toch’.

En toch leven wij mensen met tijden en agenda’s. Al zou ik het zelf misschien zonder kunnen, er zijn altijd nog ‘anderen’ die hun tijd als het ware in die van mij schrijven: mijn vrouw, onze kinderen, mijn ouders, hobbyclubs, scholen, mijn collega’s, andere dierbaren die me nu toch echt nodig hebben… En dat is goed. Wij leven en werken om te leven. En die samenhang laat zich niet altijd zo strak plannen. Zo is het ook met geloven, met de opbouw van onze geloofsgemeenschappen in De Twaalf Apostelen.
Het pastorale team is gelukkig weer op sterkte. Maar het gaande houden van het verhaal van God met mensen wordt keer op keer doorkruist door de actualiteit. De ene keer is er een teamlid dat ziek wordt of vertrekt, de andere keer speelt er een herbestemming van een van de kerkgebouwen. Dat geeft onrust. En er is nog veel meer onrust, die speelt zich onderhuids af. Een ieder gaat met dat gevoelde onbehagen anders om. De cijfers liegen er niet om: afnemende bezoekersaantallen in de wekelijkse vieringen, een afnemend aantal aanvragen voor doop en huwelijk, een afnemend aantal kinderen voor eerste communie en vormsel. En een afnemend aantal mensen dat vanuit de kerk begraven wil worden. Die gegevens kunnen niemand onberoerd laten. Hoe moet dat straks? Hoe zal het over tien jaar zijn? Maar ook hier geldt: en toch, en toch. Er is in kerk en geloof altijd een ‘en toch’.

In de kerk leven we niet vanuit aantallen maar vanuit een levend geloof in die drie-ene. Ik probeer dat zo goed als mogelijk voor te leven – wat kan ik meer doen? – en probeer van daaruit af en toe iets nieuws uit, vanuit ideeën die opkomen in de tijd die ik daarvoor neem. Ik plan altijd vrije uren in mijn agenda; werk is er altijd teveel, laat ik daarom zelf maar verstandige keuzes maken. Ik plan vrije tijd in omdat ik zónder die ruimte in mijn werk- en leefritme geen recht kan doen aan werk maken van geloven in tijden dat er van alles door mijn agenda kruist.
Deze onrustige fase van werken en leven zou zomaar tot mijn pensioen kunnen duren. Ik maak er geen probleem van, ik handel ernaar. Omdat die houding mij ooit is voorgedaan, in geloof en in leven. Beiden gebeuren in de weerbarstige realiteit van het alledaagse. Laten we die realiteit met elkaar omarmen en van daaruit bidden, zingen en in gesprek gaan over de betekenis van waar de eeuwige ons aanraakt. Doet u mee?

(Foto: visual hunt, infomastern)

Jack Steeghs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s