De afgelopen weken schreef ik diverse teksten over het naderende levenseinde van mijn vader. Gisteren namen we in Neerkant afscheid van hem. Van onderstaand gedicht werd de laatste strofe gebruikt voor de rouwkaart en het bidprentje. Hierbij het hele werk.
Over de kam die ons pap jaren in gebruik heeft gehad, totdat hij met ons mam naar het dorp verhuisde…
In psalm 59 een gedeelte dat bij Jezus heel anders zit, of niet? Over de legitimatie om kwaad met kwaad te vergelden gesproken…
Psalm 58 vertelt beeldrijk van mensen die van het goede pad afdwalen. Zij zijn ontaard. Niet in elke vertaling wordt dit als zodanig benoemd.
In psalm 57 valt mijn oog dit keer op het refrein. Vanwege de verhevenheid. Troost in tijden van herdenken.
vroedman 