Met psalm 149 naderen we het einde van het psalmenboek. Ik kan bij deze psalm niet anders dan aan Leonard Cohen´s Halleluja denken…

Psalm 149 Halleluja! Zing voor de HEER een nieuw lied, roem Hem te midden van zijn getrouwen. Laat Israël verheugd zijn over zijn machtige maker, het volk van Sion juichen om zijn koning. Laten zij dansend zijn naam loven, bij lier en tamboerijn voor Hem zingen. Ja, de HEER vindt vreugde in zijn volk, Hij kroont de vernederden met de zege. Laten zijn getrouwen juichen in luister, nog jubelen als zij te ruste gaan, met een lofzang voor God op de lippen en een tweesnijdend zwaard in de hand. De volken laten boeten, de naties bestraffen, hun koningen in boeien slaan, hun leiders met ketenen binden, het geschreven recht aan hen voltrekken:dat is de glorie voor al zijn getrouwen. Halleluja!

Eerste vers Halelujah, Leonard Cohen (1984)

Now I’ve heard there was a secret chord, that David played, and it pleased the Lord, but you don’t really care for music, do you? It goes like this, the fourth, the fifth, the minor falls, the major lifts, the baffled king composing, Hallelujah

Niet mijn favoriete lied van Cohen maar met Halleluja weet hij bijzonder treffend het Bijbelse gedachtegoed als onderstroom in een mensenleven neer te zetten. Wat haal ik uit het bovenstaande eerste vers? Als God of geloof op je levensweg komt kun je geraakt worden zonder te begrijpen maar wel honger naar meer te krijgen. Waar de uitvinder ‘Eureka!’ roept klinkt uit de gelovige mond ‘Halleluja!’ Een soort van overgave aan de hartslag van het leven met iedere dag zijn eigen mooie dingen, grote en kleine zorgen. Dwars doorheen alles klinkt: Halleluja! En zelfs een verbijsterde machthebber doet mee in die grote onderstroom die liefde heet. Troostend. Met name door Halleluja kan ik vooral de laatste twee albums van Cohen ongelofelijk waarderen: You wan’t it darker (2016) en het postuum verschenen Thank’s for the dance (2019).

Jack Steeghs