4 jaar geleden overleed ons pap, ½ jaar geleden ons mam. De generatie die mij is voorgegaan is uit de tijd gevallen. ‘Nu mag ik het van hen geleerde waar gaan maken’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (35).

Het mooiste werk van de wereld heb je gevonden als je jezelf kunt geven en delen. Voor mij is dat een weg geworden die begon als beloofde boerenzoon en vooralsnog lijkt te eindigen op een mooie plek in de kerk. Omstandigheden veranderen maar daar waar je hart naar verlangt is niet zo veranderbaar. Het is een levenskunst om als mens te weten waar je hart naar verlangt en vervolgens te weten wat je te doen staat om dat verlangen te koesteren en richtinggevend te laten zijn in het verdere verloop van je leven. Vrij snel na mijn geboorte verzakelijkte de landbouw om mij heen en daar genoot ik aanvankelijk van. Tot op zekere hoogte. Totdat ik merkte dat de mens gemakkelijk door zaken en belangen wordt opgeslokt. Niet alleen door bezigheden die direct met het dagelijkse werk op het eigen erf van doen hebben. Steeds meer zouden er stappen ver van boerenerven worden gezet, door vertegenwoordigende partijen, om als boerenberoepsgroep een gezonde gezamenlijke toekomst te kunnen behouden. Belangrijk en nodig. Het onvermijdelijke gevolg: meer afstand tussen praktijk en beleid en aan de basis minder betrokkenheid van mens tot mens. Langzamerhand verliest het informele en geestelijke zijn corrigerende kracht en wordt privé gemaakt. Leuk voor wie wil, niet noodzakelijk voor de weg die gezamenlijk begaan mag worden. Er ontstaat zoveel afstand dat mensen zichzelf gemakkelijk kunnen verliezen of uit beeld raken. Later leer ik dat de enige vorm van jezelf verliezen zich laat zien in de liefde. Van mijn jongste jaren herinner ik me van ons mam dat ze mijn bed altijd zo precies opmaakte. Alles gewassen en gestreken en zo nauwkeurig opgemaakt… Elke vrijdagavond stapte ik zo zalig onder laken en dekens zoals op geen enkele andere avond. Het is deze kleine herinnering die me nooit heeft losgelaten en me met overtuiging voedt dat het waar is: een zelfgave om niet komt niet uit de lucht vallen en legt evenmin een hypotheek op de toekomst. Integendeel. Een zelfgave om niet ziet het levenslicht door de liefde waarmee een mens in de jonge jaren wordt bekleed.

Jack Steeghs