De afgelopen weken schreef ik diverse teksten over het naderende levenseinde van mijn vader. Gisteren namen we in Neerkant afscheid van hem. Van onderstaand gedicht werd de laatste strofe gebruikt voor de rouwkaart en het bidprentje. Hierbij het hele werk.
Over de kam die ons pap jaren in gebruik heeft gehad, totdat hij met ons mam naar het dorp verhuisde…
Er is in ons land al jaren veel te doen over de intensieve veehouderij. Vooral op de droge zandgronden waar ik ben opgegroeid. Een korte historische beschouwing vanuit mijn eigen blikveld.
Het bezoeken van hen die niet zo gemakkelijk van het erf af komen is soms het beste dat je ooit in je leven hebt gedaan.
Soms lijkt het erop alsof alle redelijkheid uit onze wereld is verdreven. Geschokt lees ik de laatste tijd berichten over stalinbraken, waarbij extreme groeperingen zogenaamde misstanden fotograferen en filmen met geen andere bedoeling dan de veehouderij in een kwaad daglicht plaatsen.
vroedman 