Tegenover diegenen die menen dat social media alleen maar nutteloze gesprekjes oplevert kan ik zeggen dat ik door dit medium in gesprek ben geraakt in mijn geboorteomgeving. Met het burgerboer-initiatief ‘Snoertseplak’. Vrij vertaald: ‘stuk grond aan de Snoertsebaan’…
Niet het milieu, niet (het eventueel gebrek aan) dierwelzijn, niet het gesprek met ‘de samenleving’ maar iets anders is het belangrijkste probleem van de agrarische sector… Namelijk de positie van de mens in de organisatie.
Zijn mensen vanuit zichzelf zo compleet, zó goed, dat ze uiteindelijk een volwaardig leven kunnen leiden? Eventueel met kennisvermeerdering door en met hulp van elkaar? Wees eens eerlijk: daar kun je toch moeilijk ‘nee’ op zeggen?
Ruim drie maanden geleden verscheen bij uitgever Boekscout ‘het persoonlijke verhaal’ van Jan en Riky Schut: twee betrokken plattelanders die hun boerenleven én onze maatschappij vanaf de Tweede Wereldoorlog tot en met vandaag beschrijven, waarbij de boerin de pen hanteert. In een serie blogberichten herneem ik dit boek. Vanwege de relevantie voor de weg die ik ga, in de tijd waarin we nu leven.
Alsmaar wachten op verlichting van de nood waarin jij verkeert… Als die periode eindeloos duurt kan de moed je in de schoenen zakken. Dát gebeurt als God voor jou onzichtbaar is, verborgen. Hoe zit dat? En wat dan?
vroedman 