Twee weken geleden schreef ik over een overweging die mijn leven veranderde. Vorige week volgde het zwaarste gesprek in mijn leven. Dit keer sta ik stil bij waar ik vorige week eindigde. Hoe je door een goed besluit vaste grond onder je voeten kunt voelen. Kan dat? En geldt dat voor iedereen?
Ik kondigde het vorige week al aan: het zwaarste gesprek in mijn leven. Het gesprek dat ik met mijn ouders voer om te vertellen dat ik ga stoppen met het van hen overgenomen agrarische bedrijf.
Het is deze week twintig jaar geleden dat ik op een grijze doordeweekse dag besloot om misschien wel te gaan stoppen met mijn boerenbedrijf.
Er is de laatste tijd in onze samenleving veel ophef rondom mensen die zonder directe medische noodzaak hun leven als voltooid bestempelen en daarbij wettelijke ondersteuning opeisen. De teneur is: want het is míjn leven. Waarom ik deze houding te kort door de bocht vind.
De echte ondernemer is gericht op winstmaximalisatie en gaat handig om met de heersende normatieve kaders. Dat is van alle tijden en daar is niets mis mee. Uit de evangelielezing van vandaag…
vroedman 