Als het over landbouw en platteland gaat klinkt het economische taalveld en worden vaak grote vergezichten geschetst. Binnen die vergezichten is niet zomaar plaats voor specifieke individuele situaties, waarvandaan alle organisatie ooit is opgezet. Een bizarre moderniseringsparadox. Daar kunnen we wat aan doen.
Als de liefde niet bestond, was ik de grote rivieren nooit overgestoken, had het liedje Op Fietse nooit geklonken zoals ik het heb leren beluisteren… en was het verschijnen van ‘Vlier’ vandaag waarschijnlijk aan mijn aandacht ontsnapt. Maar het is allemaal anders gelopen.
In mijn werk kom ik de slachtofferrol regelmatig tegen. Wat is het? Is er iets mis mee? Wat kunnen we er aan doen?
Het gebeurde vanzelf op een hete zomerdag in 1997: ik liep intuïtief door het bedrijf en maakte dia’s van het ‘levenswerk’ waarmee ik op dat moment bijna ging stoppen…
Ik mis het arbeidspastoraat als professionele werksoort. Vooral omdat juist deze werksoort op de grens van kerk en samenleving scherp was in het stem geven aan de mens in de organisatie. Een praktijkvoorbeeld over het leren omgaan met zelfdoding op het platteland.
vroedman 