Vorige maand verscheen bij uitgever Boekscout ‘het persoonlijke verhaal’ van Jan en Riky Schut: twee betrokken plattelanders die hun boerenleven én onze maatschappij vanaf de Tweede Wereldoorlog tot en met vandaag beschrijven, waarbij de boerin de pen hanteert. In een serie blogberichten herneem ik dit boek. Vanwege de relevantie voor de weg die ik ga, in de tijd waarin we nu leven.
Niet iedereen gaat met beelden op weg. Ik wel. Ik vind het heerlijk om aan de hand van vertrouwde beelden naar christelijke geloofsgemeenschappen te kijken. Het helpt me om hun sterke kanten en vraagkanten te zien en er mee te kunnen werken.
Een favoriet is ‘de gelijkenis van de Verloren Zoon’ zeker voor mij. Al is het maar vanwege de bijzondere rol die landbouw in dit verhaal inneemt. Het is de Veertigdagentijd, vasten, voorbereidingstijd op Pasen.
Met een schilderij van ‘ons pap’ verbind ik verleden – heden en toekomst in een serie over mijn weg. Een weg die recent heeft geleid tot de start van Boerenpastoraat. Als leven en geloven verbonden mogen worden, kan dat alleen maar door en op de weg die je gaat…
Ik deed laatst een wonderlijke ontdekking in de Schrift, die prachtig aansluit bij de wintertijd én bij ‘t Aailand – een ‘eiland’ ingeklemd tussen de Maas, de Afgedamde Maas en het Heusdensch Kanaal.
vroedman 