De KBS vertaling van Psalm 15 kopt ‘Wie mag gast zijn in uw tent?’ Kan het treffender op eerste kerstdag? – waar een verhaal van een aanstaand ouderpaar centraal staat, dat een gastvrij onderkomen zoekt waar de hoogzwangere vrouw haar kind geboren kan laten worden…
Zijn mensen vanuit zichzelf zo compleet, zó goed, dat ze uiteindelijk een volwaardig leven kunnen leiden? Eventueel met kennisvermeerdering door en met hulp van elkaar? Wees eens eerlijk: daar kun je toch moeilijk ‘nee’ op zeggen?
Samen met betrokkenen heb ik in 2010 twee werkgroepen KIP opgestart. De werkgroepen komen nog steeds bij elkaar en zijn creatief. Vorige maand organiseerde de werkgroep in Lemelerveld een liturgisch oogstdanken in een varkensstal mét varkens…
Alsmaar wachten op verlichting van de nood waarin jij verkeert… Als die periode eindeloos duurt kan de moed je in de schoenen zakken. Dát gebeurt als God voor jou onzichtbaar is, verborgen. Hoe zit dat? En wat dan?
