Vorige maand verscheen bij uitgever Boekscout ‘het persoonlijke verhaal’ van Jan en Riky Schut: twee betrokken plattelanders die hun boerenleven én onze maatschappij vanaf de Tweede Wereldoorlog tot en met vandaag beschrijven, waarbij de boerin de pen hanteert. In een serie blogberichten herneem ik dit boek. Vanwege de relevantie voor de weg die ik ga, in de tijd waarin we nu leven.
Er is in onze samenleving iets vreemds aan de hand met kwetsbaarheid, want het schijnt een non-categorie te zijn geworden. Daarom, een pleidooi voor gewone kwetsbaarheid.
Niet alleen boeren staan erom bekend harde werkers te zijn. Waarvoor, waartoe? In het Bijbelboek Prediker wordt al dat gezwoeg in een realistisch toekomstperspectief geplaatst.
Uiteindelijk zijn persoongerichte cursussen en trainingen in de zakelijke dienstverlening gericht op het beheersen van factoren die jouw ondernemerschap verder brengen. Ook in de landbouw is dit het geval. En dat is een goede zaak. Wat onderscheidt Boerenpastoraat van dit reguliere aanbod?
