Het is gemakkelijk gezegd. Als boerburger-beweging Snoertseplak verkondigen dat ‘we’ een goed antwoord hebben op het doodlopende spoor van de grootschalige Nederlandse land- en tuinbouw. Uniek aan Snoertseplak is dat het in Zuidoost-Brabant gewoon gaat gebeuren.
Eerder deze maand zag ik de theatervoorstelling ‘Wij Varkenland’ van Lucas de Man. Een verbluffend scherpe voorstelling over hoe het zo gekomen is met de varkenshouderij… Als je iets met platteland, veehouderij en mensen hebt: ga het zien!
Pionieren in de Peel is niet nieuw en doet zeker de huidige generatie ouderen in Zuidoost-Nederland teruggaan naar hun eigen jeugd; tot in de jaren vijftig van de twintigste eeuw waren er turfstekers. Nu zijn 12ha ontgonnen akkerland in Liessel het podium voor het burgerboer-initiatief ‘Snoertseplak‘.
Tegenover diegenen die menen dat social media alleen maar nutteloze gesprekjes oplevert kan ik zeggen dat ik door dit medium in gesprek ben geraakt in mijn geboorteomgeving. Met het burgerboer-initiatief ‘Snoertseplak’. Vrij vertaald: ‘stuk grond aan de Snoertsebaan’…
Niet het milieu, niet (het eventueel gebrek aan) dierwelzijn, niet het gesprek met ‘de samenleving’ maar iets anders is het belangrijkste probleem van de agrarische sector… Namelijk de positie van de mens in de organisatie.
