Vanuit een in onze tijd gangbaar godsbesef van een ‘vonkje Hem’ in ons allemaal is het geen grote stap naar steeds weer nieuwe pogingen om God naar de kroon te steken. Voor mij het mooist gevisualiseerd door de wereldwijde prestigestrijd naar het hoogste gebouw. Gaat dit verhaal daarover?
Op het oogstfeest Pinksteren kreeg het Joodse volk de Tien geboden. De Tien geboden zijn de voor christengelovigen belangrijkste wetten geschreven op twee stenen tafelen. Voor het Vaticaan zijn de Tien geboden aanleiding geweest om de Tien geboden voor het milieu uit te brengen (zie: duurzame kerk). Voor mij alle aanleiding voor een agrarische tint. Vandaag het laatste deel.
Eind 2012 heb ik samen met direct betrokkenen de projectfase Kerk In Platteland (KIP) afgerond. De twee pilots, in Eibergen en Lemelerveld, gaan zelfstandig verder (zie de artikelen in de categorie ‘Kerk In Platteland’). Na de blogbijdrage in juni 2013 zoom ik nu opnieuw in op de methode.
Onlangs verscheen bij Kluwer ‘Wat de boer niet zegt – communicatie in agrarische familiebedrijven’. Een boek geschreven door twee experts op het terrein van het leren omgaan met conflicten in het agrarische familiebedrijf (mediation): Johan Weerkamp en Truke Zeinstra. Wat heeft dit boek mij te zeggen?
Als er een ding duidelijk voelbaar speelt in onze tijd dan is het verandering. Verandering is een serieuze wetenschappelijke bezigheid: transitiekunde. Wat betekenen inzichten uit deze jonge wetenschap voor het veranderende platteland? En de stad? En voor de geloofsgemeenschappen en kerken? Een ding is duidelijk: niet veranderen is geen optie (meer).
