Onlangs sprak ik, samen met drie andere ‘uitgetredenen’, over mijn leven en werken als professional na een jarenlange dienstbetrekking in het instituut kerk. Over hoe het zo gekomen is. Wat ik tegenkom. Wat ik aan adviezen heb voor de vereniging van pastoraal werkenden in het aartsbisdom Utrecht.
Vorig jaar werd ik gegrepen door het boek van Lizzy van Leeuwen: ‘de hanenbalken’ – over zelfmoord op het platteland. In een serie berichten herneem ik dit boek, waarmee ik tegemoet kom aan haar wens: ‘…dit boek beoogt… een eerste stap te zetten in het doorbreken van het taboe rond zelfmoord in de land- en tuinbouw.’
Een favoriet is ‘de gelijkenis van de Verloren Zoon’ zeker voor mij. Al is het maar vanwege de bijzondere rol die landbouw in dit verhaal inneemt. Het is de Veertigdagentijd, vasten, voorbereidingstijd op Pasen.
Uiteindelijk zijn persoongerichte cursussen en trainingen in de zakelijke dienstverlening gericht op het beheersen van factoren die jouw ondernemerschap verder brengen. Ook in de landbouw is dit het geval. En dat is een goede zaak. Wat onderscheidt Boerenpastoraat van dit reguliere aanbod?
Met een schilderij van ‘ons pap’ verbind ik verleden – heden en toekomst in een serie over mijn weg. Een weg die recent heeft geleid tot de start van Boerenpastoraat. Als leven en geloven verbonden mogen worden, kan dat alleen maar door en op de weg die je gaat…
vroedman 