Soms herneem ik werken uit het verleden. Om mezelf scherp te houden. De huidige coronacrisis bijvoorbeeld heeft het afgelopen jaar vooral het accent gelegd op het alarmerende karakter – om ervoor te zorgen dat maatregelen worden opgevolgd. Veel minder nadruk lag er op het palet aan kansen om ‘onze economie’ te ontdoen van ‘weeffouten’ (alsof je daarmee geen mensen kunt motiveren). Het allerbelangrijkste in elke crisis lijkt mij de nadruk op kansen. En al helemaal op het platteland.
Ik ben al jaren verbaasd over de rol die ‘het verdienmodel’ in onze wereld krijgt toebedeeld. Alsof je een goed idee eerst door een mal moet halen die er inhoudelijk helemaal niet toe doet.
Waarom ik verbaasd ben? Omdat uiteindelijk op het sterfbed ‘geld’ voor niemand het belangrijkste in het leven blijkt te zijn. Wat dan wel? Of je geliefd ben en hebt liefgehad!
Vorig jaar overleed ons pap. Dit jaar werd gaandeweg duidelijk dat ons mam niet meer naar huis kan komen en de jaren die voor haar liggen mag verblijven in een woon- zorgcentrum. ‘Dat zijn best veel veranderingen in korte tijd’, bedenk ik als enig kind, die vele jaren met hen leefde en werkte… Een blogserie over levenslessen van vroeger voor NU (1).
Het draait in de Schrift om het in alle vrijheid, met datgene dat God ieder van ons ingeeft, doen wat aan ons gevraagd wordt. God doen = goed doen, zonder aanzien des persoons. Er is veel zelfkennis nodig om een goed mens te zijn, oefening ook. En de blijvende – en blije – erkenning dat je mens bent. De overweging van vorig weekend.
vroedman 